Συνέχεια στις τραγικές εμφανίσεις έδωσε και σήμερα η ομάδα μας στα Τρίκαλα όπου γνώρισε ντροπιαστική ήττα από την τοπική ομάδα . Ομάδα χωρίς αγωνιστικό προσανατολισμό,  παίκτες χωρίς ψυχολογία και "πάγκος" χωρίς  καπετάνιο  ικανό να αλλάξει τα δεδομένα του αγώνα. Το τελικό 78-62 κόντρα σε μια ομάδα που παλεύει για την σωτηρία της στην δύσμοιρη Basket League είναι απλά ακόμη μια απόδειξη ότι τα μπάτζετ μετράνε μόνο όταν ο ΑΡΗΣ χάνει από έναν πιο "ακριβό" αντίπαλο.

Σαν να μην κατέβηκε ποτέ η ομάδα στο γήπεδο όπου από την αρχή του αγώνα κυνηγούσε στο σκορ τον αντίπαλο που κατάφερε να προηγηθεί με διψήφιες διαφορές(+ 22 η μεγαλύτερη). Μόλις στο δεύτερο δεκάλεπτο χάθηκε η επαφή με το σκορ(38-23) και από τότε ο  ΑΡΗΣ έμεινε σχεδόν θεατης στο πάρτι των Τρικαλινών. Το 63-55 περίπου 7' πριν το τέλος του αγώνα ήταν το τέλος της όποιας αντίδρασης του ΑΡΗ με τη συνέχεια να φανερώνει ότι το πρόβλημα στην ομάδα δεν είναι μόνο αγωνιστικό αλλά έχει να κάνει και με την ψυχολογία και την νοοτροπία μιας και με μεγάλη ευκολία παρατάνε τα παιχνίδια που στραβώνουν χωρίς μάλιστα να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για τον Αρειανό να ξεφτιλίζεται από το Τρίκαλο. Η χαμένη μάχη των ριμπάουντ, το μόλις 1(!!!) κλέψιμο και οι 13 πόντοι δεύτερης ευκαιρίας που πέτυχαν οι αντίπαλοι μας δείχνουν ότι ο ΑΡΗΣ έπασχε σε μαχητικότητα και σε συγκέντρωση στην άμυνα. Τραγικός ο Κάμινγκς με 1 στα 10 σουτ, μετριότατος ο Γιάνκοβιτς και λίγα πράγματα από τον Τζένκινς(που αγωνίσθηκε μόλις για 14) ...από τρεις παίκτες που θα περίμενες να πρωταγωνιστήσουν. Προσπάθησαν οι Ντραγκίσεβιτς, Καββαδάς(αγωνίσθηκε μόλις 17' για ανεξήγητους λόγους) και Ζάρας χωρίς όμως να μπορούν να κάνουν τη διαφορά.... 

Δεν υπάρχουν περιθώρια για κριτική στο σημερινό παιχνίδι. Αυτός δυστυχώς είναι ο φετινός ΑΡΗΣ. Μια ομάδα που εξαρτάται από τις διαθέσεις του Κάμινγκς αλλά και την ημέρα που θα βρεθούμε στα τρίποντα. Ενώ αν ο αντίπαλος έχει μια στοιχειώδη επιθετική αποτελεσματικότητα  τότε δύσκολα να καταφέρουμε να τον σταματήσουμε. Ανούσιο το να επιρρίψουμε κάπου ευθύνες για αυτό το χάλι μιας και όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι αρέσκονται να κρύβονται στα δύσκολα  αλλά και να παρασέρνουν μερίδα του κόσμου στο κυνήγι της δικαιολογίας  . Οι παίκτες μπορεί να μην βλέπονται ώρες ώρες πάνω στο παρκέ αλλά κάνουν φιλότιμες προσπάθειες, ο  προπονητής της ομάδος είναι ο τελευταίος που φταίει μας και από το καλοκαίρι μέχρι και σήμερα έχει κάνει τα πάντα σωστά και η διοίκηση έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι για να μην αφήσει τον ΑΡΗ γυμνό. Μάλλον όποιος δεν βλέπει την πρόοδο του ΑΡΗ και τα βήματα που κάνει προς την κορυφή πρέπει να είναι τυφλός... Στο τέλος το ταμείο.. και αν δεν μας βγει δεν πειράζει... το καλοκαίρι θα γίνουν αυτά που πρέπει #synexizoymemazi

ΥΓ. Μεγαλύτερη αστειότητα από το να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου "καρφώνοντας" τους παίκτες σου δεν υπάρχει. Λογικό όταν ο "καπετάνιος" υπο συνθήκες πίεσης αντιδρά έτσι το καράβι να στριφογυρίζει στο ίδο σημείο αντι να πηγαίνει προς την πορεία του.

ΥΓ2. Κάτι ήξεραν αυτοί που είχαν αναδείξει το παιχνίδι του κυπέλλου με την ΑΕΚ ως το παιχνίδι της χρονιάς. Απλά ξέχασαν να μας επισημάνουν ότι με τη νίκη-πρόκριση ολοκληρώθηκε και η χρονιά.

ΥΓ.3. Άλλο ένα "σπουδαίο" μάθημα για τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του που θα λειτουργήσει ευεργετικά για τη συνέχεια της χρονιάς...

ΥΓ.4  Και όμως όσο απίστευτο και αν μας φαινόταν, σε 2 αγωνιστικές στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας μπορεί και να παιχτεί η 4η θέση!!!!

ΥΓ5 Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς... έλειπε ο Σανικίντζε, ο Μπάκνερ και ο Μάρμπλ... και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα παίρναμε... αυτό με την ΑΕΚ που έπρεπε να κερδίσουμε το κερδίσαμε, το σημερινό δεν μας ένοιαζε...  η ομάδα είναι μέσα στους στόχους της... το ταμείο θα γίνει στο τέλος...